Alle artikelen

No-buy-year, no-spend-maand, low buy: wat de termen betekenen

Vier termen komen constant terug in dezelfde gesprekken, en worden behandeld als uitwisselbaar terwijl dat niet zo is. Een no-buy-year en een no-spend-maand vragen verschillende dingen van je, en low buy vraagt een derde ding. De verkeerde kiezen is een goede manier om te falen bij iets waarin je anders zou zijn geslaagd.

No-spend-maand

De kortste en meest gangbare. Voor een vaste periode, meestal dertig dagen, koop je alleen het noodzakelijke. Huur, eten, medicijnen, vervoer naar werk. Al het andere wacht.

Het geld is mooi meegenomen. De kern is de onderbreking. Een maand waarin je voor elke niet-noodzakelijke aankoop stopt, toont je hoeveel daarvan automatisch waren, informatie die je op geen andere manier krijgt.

Past bij je als: je uitgaven vooral klein, frequent en onbedacht zijn. Koffie, bezorging, de app store, de kassa waar je doorheen gaat zonder te beslissen.

No-spend-challenge, en spending freeze

Dit zijn hetzelfde idee met andere lengtes. Een no-spend-challenge is de algemene naam en loopt overal van een weekend tot een jaar. Een spending freeze betekent meestal een korte, scherpe pauze, vaak een week, vaak om te herstellen van iets specifieks zoals de feestdagen.

Zegt iemand challenge of freeze, vraag dan hoe lang en wat meetelt. Die twee antwoorden zijn het hele ontwerp.

Past bij je als: je het idee wilt testen voordat je er een maand aan vastzit. Een week is lang genoeg om van te leren en kort genoeg dat stoppen niets kost.

No-buy-year

Een verplichting van een jaar, en bijna nooit een totale. De gebruikelijke vorm is een lijst: specifieke categorieën waarin je twaalf maanden niets koopt. Kleding, boeken, make-up, keukenspullen, wat jouw zwakke plek ook is. Alles buiten de lijst gaat gewoon door.

Een no-buy-year is een andere oefening dan een no-spend-maand. Een maand gaat over frequentie. Een jaar gaat over ophoping, en werkt bij de categorieën waar je al genoeg van hebt en toch meer blijft kopen.

Past bij je als: je probleem in een paar categorieën zit waar dingen zich opstapelen. Een no-buy-year is ook de versie die de minste doorlopende wilskracht vraagt, want een categorieregel is een besluit dat je maar één keer neemt.

Low buy

De flexibelste en minst besproken. Je stelt limieten per categorie in. Twee nieuwe boeken per kwartaal. Één kledingaankoop per seizoen. Een maandelijkse limiet voor uit eten gaan.

Low buy bestaat omdat no buy een faalpunt heeft: het is binair, dus de eerste aankoop beëindigt het, en een jaar is lang om steeds op één aankoop afstand van falen te staan. Een limiet vangt de werkelijkheid op, een verbod niet.

Past bij je als: je een no buy hebt geprobeerd en gebroken, of jezelf goed genoeg kent om te voorspellen dat je dat zou doen.

Welke te kiezen

  • Geld verdwijnt constant in kleine bedragen. No-spend-maand.
  • Je wilt het idee eerst testen. Een week-freeze.
  • Twee of drie categorieën zijn het hele probleem. No-buy-year, alleen voor die categorieën.
  • Je hebt eerder een verbod gebroken. Low buy, met een getal dat je zou accepteren.

Het probleem dat alle vier delen

Elk hiervan wordt gescoord als slagen of falen, meestal als een reeks dagen. Dat werkt zolang je perfect bent en stort in zodra je dat niet meer bent, omdat de scoring maar twee toestanden kent en geen manier heeft om het midden vast te leggen.

Bedenk wat die scoring niet kan uitdrukken. Je ging negentig euro uitgeven en gaf veertig uit. In elk formaat hierboven is dat een verloren dag, een gebroken reeks, of een gebroken regel. Je hebt toch vijftig euro overgehouden, en geen van die formaten heeft een plek om dat vast te leggen.

Het midden doet er meer toe dan het klinkt, want daar leven de meeste mensen. Een formaat dat alleen perfectie erkent, vertelt de meeste deelnemers dat ze falen, totdat ze stoppen met meedoen.

Zo voer je er een uit zonder dat probleem

Behoud het formaat en verander het scorebord. Leg twee cijfers vast elke keer dat je iets beslist: wat je van plan was uit te geven, en wat je werkelijk hebt uitgegeven. Het verschil is wat je hebt overgehouden.

Voer een no-spend-maand zo uit en een aankoop op dag twaalf zet niets terug. Er is die dag simpelweg geen vermelding. Voer een no-buy-year zo uit en een enkele aankoop in een verboden categorie kost je alleen die ene vermelding, en het jaar gaat door. Voer een low buy zo uit en de limiet en het totaal hebben dezelfde eenheid, dus je ziet beide tegelijk.

De verplichting blijft precies zoals je hem hebt bedacht. Wat verandert, is dat het overzicht een gewoon leven overleeft. Dat is het verschil tussen een formaat dat je afmaakt en eentje dat je in week drie laat vallen.

Keep the Diff is gebouwd op die aftrekking. Vastleggen hoort bij Classic op iPhone, iPad, Mac, Apple Watch, Windows, Linux en Android, zonder bankkoppeling en zonder account. Meer staat in het scoringsargument hier, of je kunt het in je browser proberen.


Meer hierover